Kinglochleven

Inveraran – Tyndrum, 20 kilometer
Terwijl de regen op ons neerdaalt in Inveraran, zoeken we onze weg (of eigenlijk, dé weg) doorheen een weiland. De Highland way werd van op de autoweg aangeduid met een houten bord, maar de weg ernaar toe is weggespoeld door de rivier. Dus steken we de belendende camping over en vinden we hem eindelijk. We zouden hem de komende dagen nooit meer lossen.

DSC_0021

De eerste kilometers van onze weg gaan langs de rivier die ons net nog de doorgang belemmerde. We moeten vaak een houten brugje over een zijrivier oversteken en de rivier zelf (de Falloch) stort zich vaak, middels een fraaie waterval- naar beneden. Ondertussen blijft het pijpenstelen regenen. En komen we enkele tegenliggers tegen.

Ja, en heel mijn tent ruikt naar natte hond.

– een passerende, uitgeregende wandelaar die samen met zijn border collie op pad was op mijn vraag of hij dan niet blij was dat zijn vriend erbij was. –

DSC_0017

We halen een groep wandelaars in die zich afvragen wat we in godsnaam vanuit België met dit weer op de West Highland Way komen zoeken-intussen is het ook stevig beginnen waaien-, waarop ik antwoord dat toch iedereen recht heeft op een tijdje er tussen uit. Dat was nadat we -in groep- de weg even verlieten om een kudde koeien (met kalveren) te omzeilen die zich pál op de weg hadden gezet. Ze verlaten de weg ter hoogte van Crianlarich terwijl wij al stijgend een het eerst bos inwandelen. De eerste beschutting na drie uur regen en wind. We lunchen meteen bij het eerste droge moment. Na de lunch gaat het bergaf en komen we uiteindelijk in Tyndrum uit. We overnachten in de viersterren Tyndrum By The way Hostel in een piepkleine kamer. Niet zo erg, want buiten ons zijn er nog welgeteld twee andere mensen in de hostel.
Na het avondeten Skype ik nog wat met Elke en als dat gesprek afgelopen is word ik plots door één van die twee aangesproken in het Nederlands. Ze was in Leuven geboren. ik word meteen uitgenodigd om mee kaart te spelen. De twee blijken met de tent onderweg en boekten een nacht in de hostel om eindelijk eens wat op te drogen. We zouden doorheen de tocht nog gelijkaardige verhalen horen.

DSC_0031

Tyndrum-Inveroran Hotel, 16 kilometer
De dag erna lijkt de eindeloze regen eindelijk ermee op te houden. We ontbijten in The Green Welly Stop, een populair wegrestaurant langs de A82. Daarna gaat het verder langsheen een kerkhof met welgeteld twee graven. Blijkbaar gaan Schotten moeilijk dood.
Daarna gaat het gestaag verder en krijgt de weg het gezelschap van de spoorweg. Het landschap openbaart zich en eindelijk krijgen we een glimp van de echte Highlands te zien; een tussen heuvels uitgestrekt moeraslandschap met een zich daartussen kronkelende spoorweg, compleet met viaduct. We passeren weilanden met de eerste Highlandrunderen en in de rivier (ondertussen heet hij Allt Kinglass) baden scholeksters. We komen een eenzame wandelaar tegen en steken de rivier over aan een eenzame boerderij. Een drietal kwartier later zitten we te eten in het pittoreske, verlaten, station van Bridge of Orchy.

Tot zover het relaas voor vandaag. Ik typ dit in de Blackwater Hostel in Kinlochleven. Morgen hebben we de laatste dag voor de boeg (24 kilometer) en ik weet dat ik, op een manier, deze weg ga missen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.