Bier en Hemelwater

Kings’s house – Kinlochleven

De wind waait nog steeds strak uit het noordwesten als we onze eerste stappen op onze vierde dag West Highland Way zetten. Aanvankelijk regent het niet, maar daar komt na dik drie kwartier verandering in. Bij momenten denk ik dat, als dit België moest zijn, Frank Deboosere zou oproepen om binnen te blijven en in Antwerpen de parken zouden worden afgesloten.

We volgen de weg die ongeveer evenwijdig met de autoweg en de Etive-rivier loopt. We moeten een beetje klimmen als een zijriviertje ons de weg belemmert door de overvloedige regen van de laatste dagen. Aan onze linkerkant wijst de indrukwekkende Buachaille Etive Moor (De Grote Herder van Etive) ten hemel. Hoe iemand er ooit in geslaagd is deze gigantische, puntige berg te beklimmen, is mij een raadsel.

DSC_0225

Als de autoweg de wandelweg ei zo na raakt, mogen de wandelaars beginnen aan de beklimming van de Devils’ Staircase, het hoogste punt van de hele West Highland Way. Slechts 548 meter, maar best een stevige klim. zeker met een rugzak. Normaal worden de inspanningen beloond met een indrukwekkend zicht op Ben Nevis en het omliggend massief. Blijkbaar deden wij iets verkeerd, want alles wat wij zien zijn wolken. Wolken en water. Tijdens de afdaling begint het terug te regenen en steekt er opnieuw een ijzige wind op. Dit duurt tot we afgedaald zijn in een naaldwoud en we tussen de bomen Kinlochleven zien liggen, diep verscholen in de vallei.

DSC_0206

We lunchen op een brug boven een indrukwekkende waterval. De eerlijkheid gebied me wel te vermelden dat diens grootste verval veroorzaakt word door een stuwdam.

Kinlochleven is een voormalig industriestadje dat zich vandaag slapend aanschurkt tegen Loch Leven. Nu is het vooral bekend als een belangrijke etappeplaats van de West Highland Way. En voor zijn kunstmatige ijsmuur, waar ijsklimmers van heinde en verre komen om hun hobby bot te vieren. Wij checken in de Blackwater Hostel (& Campsite) en krijgen twee oudere Engelse heren bij op de kamer.

Wie heeft je dát verteld? De reisagent? Hahahaha!

– De Engelse kamergenoot als ik hem meedeel dat ik dacht dat april de droogste maand was in Schotland-

’s Avonds eten we heel goedkoop Chili con Carne in de Pub, want de enige Fish&Chips-shop van het dorp is gesloten.

Voor het slapengaan lees ik nog wat, onder het nuttigen van een blik Stella,  in ‘Oorlog en Terpentijn’ van Stefan Hertmans en wordt daarbij nogal gestoord door een groep Duitse Jongeren die de gemeenschappelijke zaal onveilig maken. Pa probeert naar een programma op BBC te kijken, maar blijkt daar ook niet in te slagen. Onder de wol dan maar. Gelukkig snurkten de Engelsen niet.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.