Geen definitief afscheid

Kinlochleven – Fort William;  24 kilometer

Hoe hard we ook proberen, de deur van de pub gaat niet open. De uitbaters geven niet thuis. We zijn dus veroordeeld om ons ontbijt buiten tot ons te nemen. Een heel spijtige zaak, want ik had écht zin in een Schots pubontbijt. De combinatie van spek, eieren, worstjes en bonen in tomatensaus is eigenlijk ook wat ik vandaag eigenlijk nodig zou hebben. Vandaag staat immers de langste etappe op het programma. 24 kilometer is het tot Fort William. We ontbijten dan maar met broodjes, uit de supermarkt, op het dorpsplein. Voor het eerst is het een zonnige ochtend.

De wandeldag begint stevig: we zijn Kinlochleven nog niet uit of de eerste klim is daar al. Na elke haarspeldbocht krijgen we een steeds spectaculairder zicht op het dorp en het gelijknamige meer. Al snel zijn we het bos uit en zitten we terug midden in de vertrouwde kaalheid van de Highlands.

DSC_0252

DSC_0255

We wandelen door een vallei waar alweer geen enkele boom beschutting biedt tegen de koude wind. Als die beschutting er, in de vorm van twee ingestorte boerderijen wel komt, staat er een bord dat het ten strengste verboden is om ze te betreden.

Het is al middag als de vallei een bocht naar rechts maakt en het landschap verandert. De kale vlakten maken in de verte plaats voor naaldwouden en een meertje. Niet veel verder stappen we door wat ooit een naaldwoud was, maar nu een troosteloze vlakte met de zielige stompjes van omgekapte bomen. We passeren het halfwegpunt van de etappe en zien, na wat stijgen en dalen, voor het eerst de Ben Nevis, met zijn 1344 meter de hoogste berg van de Briste Eilanden.  Weliswaar met de top volop in de mist. We passeren een waterval en dalen af in een fraai naaldwoud. In een open plek (die ooit vol bomen stond, zo getuigen de stompjes) volgt de stevigste en laatste klim van de dag. Die geeft uit op een brede wandelweg en vanaf daar is het, door het bos, bergaf tot in Glen Nevis.

DSC_0273

Dan komen we iets eigenaardigs tegen; door werkzaamheden in het bos mogen we niet verder en moeten we een omleiding volgen. Die loopt steil door het bos naar beneden langs een speciaal aangelegd pad. Compleet met houten leuning; wel heel erg veel moeite voor een omleiding voor enkele wandelaars per dag. De omleiding is ook daarna nog goed aangeduid ( op een kleine onduidelijkheid ter hoogte van Glencoe Youth Hostel na) en al snel staan we op een voetpad naast een autoweg op weg naar Fort William. Ik had me de laatste mijl van deze fabelachtige weg wel wat anders voorgesteld.

Eerst passeren we het voormalige einde van de West Highland Way, maar dat voldoet niet voor mij. Dus gaan we, na een koffie in een gi-gan-ti-sche souvenirwinkel, op weg voor de laatste honderden meters. We passeren het station en wandelen door High Street, als we onze Engelse vriend van in Inveroran Hotel tegenkomen. Hij vertelt ons over zijn poging om de Ben Nevis te beklimmen, maar die hij moest staken; Nog véél te véél sneeuw. We wensen elkaar proficiat voor het volbrengen van onze queeste en zetten koers naar de eindmeet. De Engelsman vertelt ons dat hij een kamer, met bad, gereserveerd heeft in een hotel. Hij verdient het na dagen in een natte tent. Nog honderd meter.

De High Street van Fort William is één grote outdoor-winkel. Met hier een daar een pub ertussen, dat wel. Het monument voor het officiële einde van de West Highland way bestaat uit een pleintje met een in metaal ingemetselde aankomststreep, met daarachter een sculptuur van een kaart van de weg. Daarnaast staat een bankje met een standbeeld van een wandelaar die zijn voeten masseert. Ik neem plaats naast deze bronzen kerel en laat me gewillig fotograferen. We mogen hem dan niet hélemaal gewandeld hebben; toch voelt het goed. Maar ook een beetje onwennig. De West Highland Way zit er op.

DSC_0287

Epiloog.

’s Anderendaags nemen we de trein terug naar Glasgow. Dat wordt, zoals al eerder gezegd, de mooiste treinrit uit mijn bestaan. Onze halve dag in Glasgow besteden we aan een kleine wandeling in de stad en het prijswinnende Riverside Museum, Europees museum van 2013. DSC_0312

Onze laatste nacht brengen we door in het waanzinnig goed gelegen en best wel luxueze Alexander Thomson Hotel; een museum op zichzelf. Goed verstopt ook.  Wie de booking.com smartdeals vertrouwt, krijgt dit soort leuke verassingen bijna in de schoot geworpen.

’s anderendaags brengt het vliegtuig ons terug naar Amsterdam. Ik zou hier willen typen dat ik mijmerde over het Schotse landschap daarbeneden. Helaas; een dik en o zo bekend wolkendek steekt daar een stokje voor…

See you again soon, Scotland!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.