De sluizen blijven dicht.

Schiphol

Afbeelding 1 van 101

Het regent pijpestelen als we het gordijn openen in de Bank Street Lodge in Fort William. We zeggen gedag tegen de kerel die ons gisteravond ook heeft ingechecked en dus een hele nacht in touw is geweest en wandelen naar het restaurant onder het Travelodge-Hotel van Fort William. Voor amper drie pond is dat monsterlijk Schots ontbijt van mij.

We ontbijten en gaan daarna nog even langs het monument van de West Highland Way, dat vlak naast onze ontbijtplek ligt. Ik aai de bronzen wandelaar nog even over zijn koude hoofd en we wandelen, langs het meer (eigenlijk een fjord) naar de startplek. We moeten het doen met een informatiebord tegenover een tankstation en naast een filiaal van een bekende Amerikaanse fastfoodketen. Deze tocht verdient, denk ik, meer eer. Intussen is de hemel helemaal opgetrokken en dient er zich een mooie dag aan.

Maar daarmee zijn we op weg. Het eerste deel loopt door enkele wijken van Fort William en komt al snel aan een brug over de Lochy. Zo komen we in Caol en lopen we langs de erg winderige waterkant van Loche Eile. Een anderhalf uur na de start, komen we dan aan de sluizen van Corpach. De eerste sluizen van het Caledonian Canal, dat van hier helemaal tot in Inverness loopt, 117 kilometer verder. Het wordt onze trouwe metgezel tot die stad aan de Schotse oostkust. Soms als kanaal, meestal als loch.

Na uitbundig besprongen te worden door twee Ierse setters, komen we in Banavie. Daar gaat het kanaal omhoog via maar liefst acht sluizen, die allemaal samen de Neptunes staircase werden gedoopt. Een boot doet er anderhalf uur over om erdoorheen te raken. Gelukkig voor ons duurt de passage te voet maar enkele minuten.

We lopen nu op een reliëfrijk jaagpad langs het kanaal. De zon schijnt al bijna de hele tijd, wat het aangenaam wandelen maakt. Het gaat op en neer en aan onze rechterkant komt Ben Nevis regelmatig door de wolken rond zijn top piepen. We lunchen aan een weide met een fraai zich op de 1344 meter hoge berg.

Mijn voeten beginnen langzaam maar zeker pijn te doen doordat mijn voetzolen de tien extra kilo’s van de rugzak niet gewoon schijnen te raken. Gelukkig komen we net dan aan in Gairlochy. Een dorp aan het sluizencomplex waar het kanaal de eerste keer in een meer uitmondt: Loch Lochy. Het is nog te vroeg om in te checken in onze bed and breakfast, dus besluiten we nog even, zonder succes, te gaan geocachen.

Terug in de Bed and Breakfast, Dalcomara geheten, worden we uitermate vriendelijk verwelkomd door Heather. Ze toont ons onze uite kluiten gewassen slaapkamer, waar we ons een uurtje te rusten leggen. Daarna eten we, met zicht op de Ben Nevis en een skiresort, onze door de gastvrouw bereidde maaltijd. We wagen ons nog aan een wandelingetje naar de vuurtoren aan het meer en kijken dan nog een film uit de rijke dvd-bibliotheek van de bed and breakfast. Al snel haalt de slaap mij in…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.