Door The Great Glen

Het heeft gesneeuwd in Upper Tyndrum. Het perron van het stationnetje is bedekt met wat wel poedersuiker lijkt. Gelukkig moeten we niet uit de trein stappen en kunnen we blijven zitten tot Fort William.

Vanmorgen werden we door Elke ruim op tijd afgezet op Schiphol, dat dezer dagen een serieuze facelift krijgt. Na wat geknoei in wat ’s werelds slechtste Park & Ride moet zijn, droppen we onze forse rugzakken af in de automaat van de luchthaven. Noem me gerust ouderwets, maar ik geef mijn rugzak toch liever in vertrouwen aan een goedlachse vrouw in luchtvaartplunje.
Als we de typische luchthavenchecks achter de rug hebben, wachten we in de kelder van Schiphol op onze vlucht naar Edinburgh, waar we met een bus naartoe worden gebracht. De rit naar het vliegtuig lijkt wel een rit door een vliegtuigkerkhof, zo dicht staan de helblauwe toestellen van KLM op elkaar. Telkens wanneer ik denk dat de klaarstaande jet met trapje nu écht wel voor ons is, rijdt de bus nog een beetje verder, tot we eindelijk bij onze gezellig kleine ijzeren vogel staan.
De vlucht naar Edinburgh loopt rustig volgens kenners, met hier en daar een kleine luchtzak, maar blijkbaar niets waar een mens zich zorgen om hoort te maken. Ik zal ook na vandaag geen grote fan van vliegen worden…

De luchthaven van Edinburgh moet zowat de kleinste luchthaven zijn waar ook intercontinentale vluchten vertrekken. De geparkeerde Boeing 747 van Virgin Atlantic die er staat, lijkt alleszins veel te groot voor de kleine, aftandse terminal. Het is even wachten op onze bagage, maar we zitten snel op de zeer comfortabele tram naar het Centrum. De tramlijn rijdt, zeker in het begin, door groene heuvels, wat een beetje vreemd aandoet voor een stadsvoertuig als een tram. We passeren enkele buitenwijken en na een halfuurtje zien we Hoe Edinburgh Castle boven de stad uittorent. Als we hier de laatse dag terug zijn, moeten we dat zeker bezoeken.

Her is even zoeken naar Weavery Station, het centraal station. we halen onze tickets op en gaan voor de snelle hap bij Subway. Dan nemen we de heel erg comfortabele trein naar Glasgow. Echt jaloersmakend voor de Belgische treinreiziger. De trein is dermate luxues dat er een menukaartje op de tafeltjes staat. We vragen her voor de zekereheid nog eens aan de treinsteward (niet de conducteur, dat is nog iemand anders): “zitten we hier écht in tweede klasse?”. Hij antwoordde bevestigend.
Aangekomen in Glasgow slaan we wat middageten in voor de komende dagen en worden we bij het buitenkomen getrakteerd op een fikse hagelbui. De eerste neerlsag van vandaag in Schotland. We moeten nog anderhalf uur wachten, dus drinken we onze eerste pint in het stationspub, om daarna de treinrit van vorig jaar in omgekeerde richting over te doen: om naar Fort William!

Intussn rijdt de trein al een half uur in een eindeloos zwart. Overal waar er vorig jaar een indrukwekkend lanschap was, heerst nu de duisternis. Logisch ook om kwart na negen in april. Binnen drie kwartier zijn we in Fort William en doen we morgen, na een fiks ontbijt, de eerste etappe van The Great Glen Way.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.