Niet dit jaar

Ik ben niet gestart aan de Dodentocht dit jaar.

Toch ben ik gewoon thuis.

Twee jaar na elkaar de mytische 100 kilometer wandelen leek mij meer dan voldoende. Ook al omdat een parcours dat elk jaar weer grotendeels op dat van een jaar eerder lijkt snel verveelt als je er bijna 24 uur op loopt. Natuurlijk, de euforie van de laatste halve kilometer in de winkelstraat is met niets te vergelijken, maar vorig jaar betrapte ik mezelf erop dat ook dat slijt. Het was toen nog aangenaam, dat zeker, maar de adrenalinerush van de editie daarvoor kwam nooit helemaal terug.

Of ik nu nooit meer zal deelnemen? Natuurlijk niet. In 2019 zou de 50ste editie moeten doorgaan, die jubileumeditie wil ik niet missen. Daarna zou elk decennium van mijn leven nog minstens één Dodentocht moeten zien. Minstens, want ik wil er zeker tien hebben uitgelopen.

In afwachting van de editie van 2019, stort ik met dus op andere uitdagingen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.