Op naar Antwerpen! – week één

Twaalf weken voor mijn allereerste marathon kon ik eindelijk voor echt beginnen trainen. Het trainingsschema was opgesteld en goedgekeurd. De schoenen stonden klaar en mijn conditie ging de goede kant uit. Wat kon er nog verkeerd gaan? Juist ja: die dekselse agenda!

Normaal begonnen we, in groep, op maandag met de allereerste training. Ik moest al meteen afzeggen omdat er al iets in de agenda stond: cardiologisch onderzoek. Ik had die afspraak al in de laatste week van oktober gemaakt omdat de huisarts ‘iets’ gezien had dat hij verder wilde laten onderzoeken. En zodoende kwam ik dus bij de cardioloog terecht. Om een lang verhaal kort te maken: alles perfect in orde, maar beter op veilig spelen met die dingen.

Na nog wat agendaproblemen was het meteen donderdagavond. We deden een heerlijke intervaltraining (ik hou van intervals!). Ik zou ze bijna ‘gezellig noemen’. Tien keer twee minuten met telkens een rustige minuut tussen. Heerlijk! 

Zaterdag ging ik op m’n eentje trainen. Ik had het parcours van de ‘Brasschaat Park Classic’ bestudeerd en wilde iets soortgelijks doen. Na twintig kilometer zou ik er al vanaf zijn. Het regende fel en daardoor ging het goed. Aan het fort van Brasschaat moest ik even van mijn route afwijken omdat mijn geplande weg werd geblokkeerd door een verbodsbord. Waarom België geen allemansrecht heeft: ik zal het nooit begrijpen.

Allemansrecht NU!

Na een mooie looptocht via natuurgebied de Uitlegger en Hoogboom (soms zelfs met glimpen natuurgebied die (met wat fantasie. Nee, met véél fantasie) aan Schotland doen denken) kwam ik met zware benen maar gelukkig terug thuis aan. Achteraf gezien waren die twintig kilometer mijn langste training ooit.

Pad of beek?

 

Kortom: Ondanks de weinige trainingen klaar voor week twee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *