Op naar Antwerpen! – strepen trekken

Hij wilde van geen wijken weten, maar ik moest er wel voorbij. Een andere weg had ik net geprobeerd, maar die leidde nergens toe. Of toch niet naar de richting die ik in gedachten had. Dan maar afstand nemen en hopen dat hij in het grasveld een beetje verder een lekkere hap zag. Gelukkig zag het Gallowayrund dat na enkele minuten ook in en waggelde hij verder naar het zoete groene gras.

Ik bevind mij in natuurgebied De Oude Landen in Ekeren. Een klein uur eerder ben ik bij wijze van experiment vertrokken van mijn werk in Antwerpen naar huis in Brasschaat. De bedoeling was om te testen hoe het mij zou vergaanom al lopend de krap 19 kilometer naar huis te overbruggen met een rugzak met kledij op mijn rug.

Ik loop de kudde runderen (er stonden er nog enkele achter de bomen) voorbij en loop verder naar het station van Ekeren. Eens ik de brug begin te beklimmen, begint er een lichte pijn aan de buitenkant van mijn linkerknie op te steken. Geen probleem: ik heb dat al eens eerder gehad en dat ging altijd als vanzelf weer voorbij. Dat hoort nu eenmaal bij deze schoenen. Maar deze keer is het anders dan anders; op de Donksesteenweg, waar een erg verwaarloosd voetpad ligt, wordt de pijn erger en erger. In Brasschaat centrum wordt hij zelfs brandend. Van daar is het nog tien minuten naar huis.

Eenmaal thuis ben ik eerst blij: het experiment lijkt geslaagd. Ik ben er niet overdreven moe van. mijn knie doet dus wel pijn, maar dat zal morgen wel weer over zijn. Denk ik.

’s Anderendaags ben ik er inderdaad min of meer vanaf. De eerste stappen uit mijn bed voel ik nog een klein beetje, maar dan ben ik er van af en de rest van de dag vergeet ik het zelfs.

Die avond staat er een intervaltraining gepland. De eerste versnelde sessie gaat goed. De tweede eigenlijk ook. Het is pas bij de derde dat ik weer een pijntje begin te voelen. En vanaf dan is het hek van de dam. Het is nog een eindje naar huis maar elke stap lijkt het wel erger te maken.

De laatste twee kilometer zijn hels. Als ik moet stoppen voor een verkeerslicht, besluit ik rondjes te lopen; als ik effectief moet stoppen en terug vertrekken, voel ik een enorme, stekende pijn aan de buitenkant van mijn knie.

Bij thuiskomst beslis ik de voor woensdag geplande training, een dag later dus, te annuleren en te wachten tot mijn volgende op zaterdag. Het gevoel in mijn been als ik uit mijn bed stap, geeft mij alvast gelijk.

Donderdag en vrijdag vermindert te pijn dan weer. Sterker nog: als ik op vrijdag nog even moet spurten om een trein te halen, realiseer ik mij eens ik gezeten ben dat ik niets voelde. Zou het?

Op zaterdag ga ik nieuwe schoenen kopen bij Top Running in Wuustweel. Toeval: ik was dat al langer van plan. Ik wordt er echt uitgebreid bevraagd én getest en uiteindelijk wandel ik buiten met een paar Saucony Triumph-schoenen. En een obligaat paar loopsokken.

Saucony Triumph

Mijn drang om ze te gaan uittesten in uiteraard groot en in besluit mij toch te wagen aan de geplande intervaltraining van een uurtje. Als dat goed gaat, kan ik morgen, zondag, nog een duurloop afwerken en zou die knie slechts een kwade droom geweest zijn.

Aanvankelijk gaat het ook best goed. tijdens de opwarming ben ik goedgeluimd en geniet ik van de omgeving. (lees verder onder foto)

Park van Brasschaat in de winter

Maar tijdens de snellere sessies begint het opnieuw. Deze keer niet zo erg als dinsdag, maar toch erg genoeg. Ik werk de training wel af in de wetenschap dat het waarschijnlijk de laatste zal zijn in één, of erger, meerdere weken. Die marathon komt nu wel heel erg in het gedrang. …

Komt het door de opgedreven traininginstensiteit? Hebben die kwakzalvers van de Nike Runnning Store mij enkele maanden geleden verkeerde schoenen aangesmeerd? Feit is dat ik na grondig onderzoek in Wuustwezel neutrale zolen bleek nodig te hebben; maar de verkoper in Antwerpen was stellig; hij kon op het zicht zien dat mijn schoenen zeker naar buiten zouden moeten corrigeren. Ik weet ook dat in nooit last had van mijn knieën, maar met deze Nikes was het van dag één het geval. Het is ook weer weg gegaan, dus ik dacht dat het zaak was van even te wennen.

Was het dan toch het naar huis lopen met de rugzak? Zorgde die extra belasting voor de finale duw richting volwaardig knieprobleem? Of was het de staat van de weg?Ik heb alvast alle symptomen van runner’s knee, maar ergens diep vanbinnen hoop ik toch dat het volledig de schuld was van die slechte schoenen en dat het nu snel voorbij zal zijn. Amper een week nadat een cardioloog tegen me zei dat ik een wel erg gezond hart heb, zal zo’n verrekte (!) knie toch geen roet in het eten gooien? Dinsdag afspraak bij de dokter..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *