Lekker Fries

De regen kwam met zo’n kracht op ons neer dat we niet meer zeker wisten of het nu regen dan wel hagelbollen uit een antarctisch ballenkanon waren. De wind woei zo hard dat blijven zitten op onze fietsen onmogelijk was geworden. De eerste donderslag deed ons hurken om ons zo klein mogelijk te maken zodat de bliksem ons niet zou uitkiezen om zijn weg naar de aarde verder te zetten. Een schuilplaats was nergens te bekennen, gesteld dat we die door de dichte mist al zouden kunnen zien.

En we waren nog maar een kwartier ver op onze driedaagse door Friesland.

Brug over de Zwette

Enkele tellen later was het onweer alweer voorbij en konden we verder fietsen langs de Zwette, die we in Leeuwarden waren beginnen volgen. Na een tiental kilometer stopten we in Theetuin De Dille in Easterwirrum. Ook daar worden we vastgepind door het weer; de wind en de regen rukken ongenadig aan het huisje waarin we een koffie drinken en een buitenmaatse borrelplank verorberen. 

Gelukkig bleek die onweersbui de laatste van de namiddag te zijn en konden we in Sneek rustig op het terras gaan zitten. Daar bleek trouwens de Sneekweek aan de gang, een week met concerten in het centrum van de stad. Niet het laatste evenement dat ons pad zou kruisen. 

Terrasje doen in Sneek.

Voorbij Sneek ligt het volgende Stadje IJlst, niet groot maar wel bezitter van een heuse zaagmolen binnen zijn grenzen.  Ook het Centrale kanaal met zijn aan het water grenzende tuintjes is zeker een bezoek waard. 

Zaagmolen in IJlst

Na Ijlst lijkt de wind terug aan te wakkeren, eerst nog vervelend in de zij, daarna een extra motor in de rug om op het einde een heuse vijand te worden.  We zijn dan ook blij als we het erf van onze Bed & Breakfast opfietsen. We worden vriendelijk ontvangen door gastvrouw Jacqueline in haar prachtig nieuw gastenverblijf op deze melkboerderij. Aan alles is overigens gedacht. zelfs aan handdoeken uit de droger of handdoeken van de wasdraad. Of Wilhelmina pepermuntjes. Ik hou van die details. 

’s Avonds fietsen we terug naar Woudsend voor het avondeten. We zijn net op tijd terug binnen als de regen weer in bakken naar beneden komt. Het zou nog de hele nacht blijven gieten. 

Op dag twee krijgen we een groot en gevarieerd ontbijt voorgeschoteld.  en houden we Buienalarm angstvallig in de gaten. Tot half elf regent het nog (wat ons een half uur vertraging oplevert), daarna zou het de rest van de dag droog blijven. 

Ontbijt!

De hoop dat de wind van gisteren zou gaan liggen blijkt ijdel .  We moeten eerst een heel eind rijden tot aan het IJsselmeer en dat gaat moeizaam. We hebben de volle twee uur nodig om de krap twintig kilometer naar Stavoren te overbruggen. Daar aangekomen trekt de mensenmassa meteen onze aandacht. Als ik aan een man met een fluohesje vraag wat er staat te gebeuren meldt hij me dat er die dag het in deze streek waanzinnig populaire Skûtsjesilen op het menu staat (iedereen die dacht dat Friezen alleen maar aan schaatsen denken moet ik bij deze toch teleurstellen). Hij zegt er ook nog even bij dat de wedstrijd twee uur is uitgesteld door… de stevige wind. 

Wind in Harlingen

We zetten ons, achter plexiglas, op een terras en onder het nuttigen van een koffie mail ik de B&B in Harlingen dat we wat later zullen zijn. Vermoedelijk niet voor zeven uur. 

We rijden verder richting Hindeloopen en het gaat vlotter. We hebben de wind nu vaak in de rug en waar hij van de zijkant komt, staat er een dijk in de weg. We irritant zijn de vele poortjes die moeilijk te openen zijn vanop de fiets en de weg tussen Molkwerum en Hindeloopen waar er wagens zijn toegelaten die bijna allemaal hun voorrang -onterecht- opeisen. 

Hindeloopen is een mooi stadje (om ‘schilderachtig’ niet te hoeven gebruiken), maar het is er erg druk. We hebben ook nog niet zo lang geleden  gerust waardoor we beslissen verder te rijden tot Workum. Al snel moeten we weer vol aan de trapbak als we de wind weer op kop krijgen. 

Hindeloopen

In Workum houden we een tijdje halt op een terras waar ik geniet van de oerhollandse Kwekkeboom-kroket. We zitten vlak bij een ophaalbrug die werkelijk voor íedere boot met een hoge mast omhoog gaat en zo het autoverkeer stillegt (en in Friesland varen er véél bootjes). Hoe men op veel plaatsen in Nederland koning auto heeft gedegradeerd; het blijft iets om jaloers op te zijn. 

We fietsen verder naar Makkum waar we een ijsje zouden willen eten, maar we vinden niet meteen iets. Het is ook niet meer zó ver naar Harlingen, onze eindhalte, dus we rijden verder. We passeren de oprit naar de Afsluitdijk. Die zat in onze oorspronkelijke planning, maar gelukkig heb ik een kleine week geleden alles omgegooid. We zouden de volledige 32 kilometer de wind vol in ons gezicht hebben gehad.  Nu kunnen we rustig uitfietsen tot Harlingen, langs een scheve doch comfortabele fietsdijk. We gaan nog even op een terras zitten met zicht over de Waddenzee, die nu door het eb erg laag staat. Het is nog geen half zes en anders zouden we zowaar te vroeg in onze b&b zijn. 

De dijkweg naar Harlingen

In De Ruimte worden we opnieuw vriendelijk ontvangen. De kamers hier zijn allemaal aparte ‘hutjes’ en het ontbijt wordt geserveerd in een oude huifkar. We slapen in trekkershut ‘De Bosuil’. Een deel van de hutjes zijn onder een voormalige serre geplaatst, waardoor onze fietsen altijd droog staan. 

De Bosuil

’s Avonds zoeken we een restaurant in het vissersstadje Harlingen. Ook hier gaan de ophaalbruggen heel de tijd open en dicht. We zien de zon langzaam wegzakken boven Vlieland als we op zoek gaan naar een restaurant. Daar zijn er hier wel wat van. Op het terras van eetcafé nooitgedacht (gevestigd in het oude wijnpakhuis en een erg fraai gebouw) krijgt Elke een volledige rode poon op haar bord. Ik hou het bij ribbetjes .

rode poon

Als we het ontbijt achter de kiezen hebben (ontbijten maken; in Friesland kénnen ze daar iets van) staat onze laatste rit voor de boeg; terug naar Leeuwarden. Slechts 30 kilometer vandaag om goed uit te kunnen  bollen. We stoppen nog even voor koffie in Franeker en rijden dan, meestal langs de grote weg, richting Leeuwarden. We kuieren nog wat door het centrum, maar als we naar het Fries Museum  gaan, blijkt dat je moest reserveren en dat alle tijdssloten volzet zijn. We stappen nog eens binnen in het bezoekerscentrum van Leeuwarden 2018 (Leeuwarden is culturele hoofdstad van Europa) en laden dan de fietsen in de wagen. 

Fraai Franeker

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.