Archive of ‘Schotland’ category

Kinglochleven

Inveraran – Tyndrum, 20 kilometer
Terwijl de regen op ons neerdaalt in Inveraran, zoeken we onze weg (of eigenlijk, dé weg) doorheen een weiland. De Highland way werd van op de autoweg aangeduid met een houten bord, maar de weg ernaar toe is weggespoeld door de rivier. Dus steken we de belendende camping over en vinden we hem eindelijk. We zouden hem de komende dagen nooit meer lossen.

DSC_0021

De eerste kilometers van onze weg gaan langs de rivier die ons net nog de doorgang belemmerde. We moeten vaak een houten brugje over een zijrivier oversteken en de rivier zelf (de Falloch) stort zich vaak, middels een fraaie waterval- naar beneden. Ondertussen blijft het pijpenstelen regenen. En komen we enkele tegenliggers tegen.

Ja, en heel mijn tent ruikt naar natte hond.

– een passerende, uitgeregende wandelaar die samen met zijn border collie op pad was op mijn vraag of hij dan niet blij was dat zijn vriend erbij was. –

DSC_0017

We halen een groep wandelaars in die zich afvragen wat we in godsnaam vanuit België met dit weer op de West Highland Way komen zoeken-intussen is het ook stevig beginnen waaien-, waarop ik antwoord dat toch iedereen recht heeft op een tijdje er tussen uit. Dat was nadat we -in groep- de weg even verlieten om een kudde koeien (met kalveren) te omzeilen die zich pál op de weg hadden gezet. Ze verlaten de weg ter hoogte van Crianlarich terwijl wij al stijgend een het eerst bos inwandelen. De eerste beschutting na drie uur regen en wind. We lunchen meteen bij het eerste droge moment. Na de lunch gaat het bergaf en komen we uiteindelijk in Tyndrum uit. We overnachten in de viersterren Tyndrum By The way Hostel in een piepkleine kamer. Niet zo erg, want buiten ons zijn er nog welgeteld twee andere mensen in de hostel.
Na het avondeten Skype ik nog wat met Elke en als dat gesprek afgelopen is word ik plots door één van die twee aangesproken in het Nederlands. Ze was in Leuven geboren. ik word meteen uitgenodigd om mee kaart te spelen. De twee blijken met de tent onderweg en boekten een nacht in de hostel om eindelijk eens wat op te drogen. We zouden doorheen de tocht nog gelijkaardige verhalen horen.

DSC_0031

Tyndrum-Inveroran Hotel, 16 kilometer
De dag erna lijkt de eindeloze regen eindelijk ermee op te houden. We ontbijten in The Green Welly Stop, een populair wegrestaurant langs de A82. Daarna gaat het verder langsheen een kerkhof met welgeteld twee graven. Blijkbaar gaan Schotten moeilijk dood.
Daarna gaat het gestaag verder en krijgt de weg het gezelschap van de spoorweg. Het landschap openbaart zich en eindelijk krijgen we een glimp van de echte Highlands te zien; een tussen heuvels uitgestrekt moeraslandschap met een zich daartussen kronkelende spoorweg, compleet met viaduct. We passeren weilanden met de eerste Highlandrunderen en in de rivier (ondertussen heet hij Allt Kinglass) baden scholeksters. We komen een eenzame wandelaar tegen en steken de rivier over aan een eenzame boerderij. Een drietal kwartier later zitten we te eten in het pittoreske, verlaten, station van Bridge of Orchy.

Tot zover het relaas voor vandaag. Ik typ dit in de Blackwater Hostel in Kinlochleven. Morgen hebben we de laatste dag voor de boeg (24 kilometer) en ik weet dat ik, op een manier, deze weg ga missen.

Kings’ House

Drie dagen ver op de West Highland Way en eindelijk tijd/WiFi om iets te posten, vergezeld van een pint Belhaven Best aan een gammele tafel in de Climbers’ Bar, Eén van de twee bars van The Kings’ House Hotel in Glencoe.

De vlucht naar Glasgow (de derde stad van het VK) was heel erg rustig. Veel rustiger dan die Ryanair- vliegers ooit voor elkaar krijgen. Ondanks het slechte weer bij de landing. Meteen na de landing hadden we een lijnbus naar het centrum, waarbij de chauffeur rustig de bus liet wachten tot ik terug was om ergens in de Luchthaven gepast geld te vinden. Een beetje verder op de rit kregen we het gezelschap van een goedlachse, doch niet overdreven knappe adonis die ons alles vertelde over de beste Whiskybars in Glasgow. En ons meteen vertelde waar we eraf moesten.

Ga jíj naar de Jeugdherberg? Mwoehaha!

-medebuspassagier op weg naar het centrum wijzend naar Pa.

In de jeugdherberg werden we vriendelijk verwelkomd door een receptioniste die, as we speak, op citytrip is in Antwerpen. Goede reisagenten als we zijn, overlaadden we haar met tips over waar te gaan. ’s Avonds dineerden we in een pub in een voormalig schoolgebouw. Ik had, voor de geïnteresseerden, fish&chips.

De ochtend erna had ik het eerste (en zeker niet het laatste) ontbijt bestaande uit spek, eieren, bonen in tomatensaus en een worstje. Dat moest ook, want het was de eerste wandeldag. Nou ja.

Eerst namen de taxi naar Buchanan bus station, de centrale transporthub van de stad. Na een kleine shopstop in een naburige Sainsbury, was de bus naar Inveraran al snel vertrokken. Van zodra de bus het station uit was, vielen ook de eerste regendruppels.

Het was anderhalf uur rijden naar Inveraran, waarvan al snel de helft in Greater Glasgow, maar eens de stad uit, kwamen we al snel aan Loch Lomond, een enorm meer waarlangs de eerste etappes van de West Highland way lopen. Twee etappes die wij beslisten om over te slaan. Terwijl de regen in intensiteit toenam, stopte de chauffeur en las ik het bord met daarop de naam van de Pub; The Drovers Inn. Tijd om te wandelen.

Terwijl de wind en de regen tegen de enkele beglazing van Het Kings House Hotel beuken, vind ik het tijd om gaan te slapen. Morgen (hopelijk) meer.

20140408-223437.jpg

1 2